Getto łódzkie było drugą co do wielkości (zaraz po getcie warszawskim), jedną z pierwszych oraz najdłużej funkcjonującą na ziemiach okupowanej Polski dzielnicą zamkniętą dla ludności żydowskiej. Getto w Łodzi utworzone zostało 8 lutego 1940 r. (oficjalne zamknięcie nastąpiło 30 kwietnia 1940 r.) a jego likwidacja miała miejsce pod koniec sierpnia 1944 r. Obejmowało ono najbardziej zaniedbane części miasta – Stare Miasto oraz Bałuty – o łącznym obszarze 4,12 km 2 , zmniejszonym w maju 1940 r. do 3,82 km 2[ [1] ] . Szacuje się, że przez cztery lata istnienia getta uwięzionych było w nim ok. 200 tysięcy osób. Poza łódzkimi Żydami trafiło do niego wielu Żydów z mniejszych okolicznych miejscowości po likwidacji tamtejszych gett. Jesienią 1941 r. do łódzkiej dzielnicy zamkniętej trafił także transport ,,żydów zachodnich” – m.in. z Niemiec czy zaanektowanej w 1938 r. Austrii. Dziesiątki tysięcy przebywających na terenie getta łódzkiego Żydów zmarło z głodu lub wycieńczenia organizmu. Znacz...
Recenzje i opinie